Bir film başladığında zihnimiz genişlemeye başlar. Gördüklerimizi hafızamızda tasniflemeye başlarız. Her görüntü bizde çağrışımlar yaratır. Bir adam belirince onun kim olduğunu merak ederiz. Kadının yürüyüşünden bir anlam çıkarmaya çalışırız. Hareketle devam eden müzik bize tüyolar verse de ne zaman müziğin…

Göç ve göçün ardından ortaya çıkan deneyim oldukça ilginç gelmeye başladı bana. Ve oldukça zor. Bugün, bir fotoğraftan yola çıkarak sahada karşılaştıklarım ve düşüncelerim arasındaki sert çarpışma üzerine yazacağım. Önce fotoğrafın hikâyesi ile başlamalıyım: Bir gün bu fotoğrafa bakarken şöyle…

“Yankı odası” derken kastedilen şey malum: Ne içerden dışarıya ne de dışardan içeriye sözün ulaşmadığı dar bir çevre içinde hapsolma hali… Bu meselede ülkede kaç kişi kendini bu durumdan muaf hisseder emin değilim ancak bunun gün geçtikçe çok daha büyük…

(*Başlığı böyle atınca daha akademik görünüyor. Makalenin okuyucusu artar belki kaygısıyla böyle bir başlık tercih edilmiştir.) 1992-1993. Şampiyonluk için Beşiktaş ile Galatasaray kapışıyor. Son haftaya girilirken artık şampiyonu kimin daha fazla gol attığı belirleyecek. Beşiktaş kendi sahasında oynuyor, Galatasaray deplasmanda….

Türkiye’de sağ-muhafazakâr hareket üzerinde durulurken/tartışılırken bir figür ısrarla görmezden gelinmektedir. Demokrat Parti’nin ilk genel başkanı, Demokrat Parti grubunun seçtiği ilk Cumhurbaşkanı Celal Bayar üzerinde Türkiye’de sağlıklı bir biçimde durulduğunu söylemek zor. Bayar’a yönelen ilgi büyük ölçüde siyasal konumlanmalarla paralellik arz…

Fatih Çalmaz Rivayet taze… Filozofumuz Ali Akay  “Foucault ile Kemal Tahir’i benzer kılan şeyler var, hiç düşündünüz mü?” diyesiymiş. Analitik zekâ gösterisine hazırlığımızı tamamladıysak epifani anına yoğunlaşalım. Zinhar bu soruya hazırlığımız yok. Cevabını da bilmiyoruz madem, akıl yürütelim: Foucault da…

İstiklal Caddesi’ni bilenler Tünel’in sonundaki Narmanlı Han’ını hatırlayacaklardır. Burası Rus Çarlığı’nın eski konsolosluk binasıdır. Ruslar, hassa mimarı Fossati kardeşlere yeni bir konsolosluk binası yaptırınca burası boşa çıkmıştır. Bolşeviklerden kaçan Çarlık taraftarları bir müddet buraya sığınmışlardır. Fakat devrim oturup iktidar sağlamlaşınca…

Alışkanlık haline getirilmiş yürüyüşler vardır. Sokakları geçerken etrafa bakılmadan sadece zihinde bir düşünme eylemi içindeyken akan yürüyüşler… Bazen arşınlamak için yola çıkarız. Görmek için atarız kendimizi şehrin en işlek sokaklarına bazen. 

Doğu-Batı sentezi ya da çatışması hep gündemdedir bizde. Gelenekle beslenmek bazen tenkit edilmiştir, bazense önemsenmiştir. Bu “bazenler” konjonktüreldir ve tartışmacıların da çoğu zaman gözden kaçırdıkları üzere gündelik siyaset koşulları altında belirlenir. Ama bugün geldiğimiz noktada artık “siyaset üstü” sayılan şair…

Kerim Öztürk’e…[1] 1940’lı yılların ortalarında doğan bir Türk aydınının düşünceleri 1960’lı yılların başlarında sosyalizmin biraz el yordamıyla biçimlendiği ve dolayısıyla Kemalizmin sosyal içerikle zenginleştirildiği bir ortamda şekilleniyor. Hele bir de batı kültürüne açık bir ortamda, okulda okumuşsa bu durum daha…